Sekinlik — dangasalik emas

Menga ko’p marta «sekin ishlaysan» deyishgan. Uzoq vaqt buni tanbeh deb qabul qildim va tezlashishga urindim.

Natija shunday bo’ldi: ish tezroq tugadi, lekin ikki hafta o’tib uni qayta ochishga to’g’ri keldi. Ikkinchi marta ochish esa birinchisidan qiyinroq bo’ldi, chunki endi men o’z ishimni o’qib, nima o’ylaganimni esga olishim kerak edi. Umumiy vaqt ko’paydi.

Shundan keyin bu haqda ko’p o’yladim.

Farq qayerda

Sekinlik bilan dangasalik tashqaridan bir xil ko’rinadi — ikkalasida ham natija kech chiqadi. Ichkaridan esa ular bir-biriga umuman o’xshamaydi.

Dangasalik — boshlamaslik. Ish turibdi, sen esa unga qaramayapsan. Boshqa narsa qilyapsan yoki hech nima qilmayapsan. Ish bilan orangda masofa bor va bu masofa kattalashib boradi.

Sekinlik — boshlab, oxirigacha qarash. Ish turibdi va sen unga uzoq qarab turibsan. Masofa yo’q. Aksincha, juda yaqinsan — shuning uchun ko’p narsa ko’rinadi va shuning uchun uzoq vaqt ketadi.

Birinchisida diqqat yo’q. Ikkinchisida diqqatdan boshqa hech nima yo’q.

Nega chalkashadi

Chunki tashqaridan faqat vaqt ko’rinadi. Diqqat ko’rinmaydi.

Va yana bir sabab bor, menimcha kattarog’i: tezlikni o’lchash oson. «Uch kunda tugatdi» — bu raqam, uni hisobotga yozish mumkin. «Yaxshi o’ylab tugatdi» — bu raqam emas. Uni faqat keyinroq, ish ishlab turganda yoki ishlamay qolganda bilib olasan.

Tez qilingan ishning narxini keyin to’laysan. Ammo hisob boshqa oyda keladi va u paytda uni kim yozganini hech kim eslamaydi.

Sekinlik ham suiiste’mol qilinadi

Bu yerda halol bo’lish kerak: «men sekin, lekin sifatli ishlayman» degan gap ko’pincha yolg’on bo’ladi.

O’zimda ham shunday paytlar bo’lgan. Ish yoqmagan, boshlashni istamaganman va buni «hali pishmadi» deb atadim. Bu sekinlik emas edi. Bu qo’rquv edi, chiroyli nom bilan.

Farqni ajratishning bitta oddiy usuli bor: savol beraman — bu ishning qaysi qismi ustida ishlayapman? Aniq javob bo’lsa, sekinlik. Javob umumiy bo’lsa («o’ylayapman», «pishitayapman»), demak dangasalik.

Amaliy tomoni

O’zimga bitta qoida qo’ydim: yozgan narsamni bir kecha tashlab qo’yaman.

Ertasiga o’qiganimda odatda uchta jumladan bittasi qoladi. Qolgan ikkitasi kecha chiroyli tuyulgan, bugun esa keraksiz ekani ko’rinib turadi. Ular matnni to’ldirgan, lekin hech nima qo’shmagan.

Bu qoida menga tezlik bermaydi. Lekin qayta ishlashdan qutqaradi — va oxir-oqibat vaqt tejaydi.

Sekin borish — to’xtash emas. Yo’ldan adashib, keyin qaytib kelmaslik.